Hayat: kesitlere ayrılmış zaman dilimi

Bazen eski fotoğraflara bakarken buluyorum kendimi. Farkediyorum. Hayat kesitlere ayrılmış bir zaman dilimi. Her kesitinde bir takım insanlar var. Her kesitte bir yerdesin, başka bir şeyle ugrasiyorsun. Her kesitte başka bir sevinci başka bir acıyı paylaşıyorsun. 

Bir kesit oluyor hayatında bir insan;bir dost mesela. Çok yakının olmuş. Bir çok şey anlatmış bir çok şey dinlemissin. Bir çok şey yaşamış yasatmissin. Sonra o kesit bitiyor. Ve bir şey oluyor bazen sessizce bazen aşırı gürültülü bir şekilde o insan da bitiyor. 

Ve bu benim gibi herseyin özellikle sevginin sonsuzluguna inananın çok gücüne gidiyor. 

Ve garip olan sonsuzluğa böyle inanan bir insanın bile bu kadar çok kesiti varsa hayatında, gerçekten çıkar amaçlı yaşayanlar nasil yaşıyor.

Bir insanın hayatına girip dost olup, konuşup, gülüp, ağlayıp sonra pit diye çıkmak çok mu kolay acaba. Bana zor geliyor. Insanları kolay harcamayı ogrenemeyen herkese zor geliyor. 

Biliyorum hayat değişiyor akıp gidiyor. Belki dün yanında olan insan bugün sana bir şey katamayacagi için hayatından çıkması en doğrusu biliyorum. Belki o da kendi hayatında belli bir dönemden geçiyor... ama insan insana her zaman ihtiyaç duyar bu doğanın kanunu. O zaman neden bu değişim isteği. Mesela bir arkadaş edinip o arkadaşla beraber yaşlanma cocuklarinin arkadaş olması hayali falan neden yok denecek kadar az artık.  Neyse ki annemi görünce bir nebze rahatliyorum kendisi hala çocukluk arkadaşlarıyla beraber; gün yapiyorlar🙈

Inşallah diyorum kendi adıma; inşallah hayatmdaki tüm ilişkiler kalıcı olur. Çünkü ben insan harcamayı hiç beceremiyorum. Hayatımdakilere ricamdir. Hiç Gitmen. Beraber makarna yiyelim ❤ sonra yaşlanalim ve çocuklarımızda beraber makarna yesin 😀