Ölümde hayatın bir parçası

Bugün eniştemin vefatının 1.yılı. Mevlid için teyzemlerde toplandık. Geçen sene haberi aldığımda 3 aylık hamileydim. En gec ben duydum herkes korkmus aramaya en sonunda bu iş anneme kalmıştı. O da direk beni aramaya cesaret edemeyip  Hasani aramış bana söylemek Hasan a kalmıştı. Teyzem in esiydi eniştem ama sanki bi dayı ya da amca gibi yakındı bize. Cocuklugumuzda aynı mahallede yaşıyorduk tabi zamanla mahalleler ayrıldı. Ama sürekli bir aradiydik. Enistemi  en son ne zaman gördüğümü bi türlü hatirlayamiyorum. Annemdemi görmüştüm teyzemlerdemi  ablamda mi düşünüyorum ama hatırlamıyorum. Artık düşünmeyi bıraktım çünkü önemli olan en son ne zaman gördüğüm değil onu nasıl hatırladığımdı.Ben onu çok iyi hatırlıyorum bu bana yeter...Insanoglu  doğuyor büyüyor ve ölüyor. Bu cümle genel konuşunca ne kadar da kolay.Hani bi laf var ateş düştüğü yeri yakar diye.Öyle işte hepimiz evlere çekildiğimizde kimbilir o evde kalan acı nasıl yakar.Bugün yine ölümü hatırladık.Hayat telasina dalıp unuttuğumuz ölüm gerçeği her yakinimizin kaybında  yüzümüze vuruyor.

Enişte ben seni iyi bildim her zaman ben senden razıydım Allah ta senden razi olsun. Mekanın cennet olsun iyi adam ...